نامه ها

نامه ی سوم

معصومه داوودآبادی — Sat, 07 Aug 2010 15:04:34 GMT

به اتحاد جماهیرمان که دارد تکه تکه می شود

(( و جهان از هر سلامی خالی ست ))

نمی دانم کدام نقطه اشتباه شد که هر روز دارم از کلمات دیگری سر در می آورم ، کجا نگاه نکردم که خیابان دارد طور عجیبی به پر و پایم می پیچد . نخواسته ام که بدانید این صورت تکه پاره آشنای چقدر دیوار است که اینطور خیره مانده به سفیدی کاغذ و نمی داند کجا بایستد. از گریه های موروثی این زن کدامتان با خبرید ، از ارگ نیمه ویرانی که خودش را هر شب توی گودالی از کلمه دفن می کند و هر صبح کسی ورقها را بیرون می کشد و ... مگر چقدر می شود چشم دراند و از دایره بیرون نزد ؟! این روزها با سکوت آشنا ترم تا با شما که آشنای سال های من اید . این روزها که محاصره ام کرده اید و مدام سنگ می زنید و من نمی دانم به کجا باید پناه ببرم از این همه تیرگی . حس می کنم گم شده ام ، صدایم گم شده است میان دهان هایی که فقط می گویند و اصلاً نمی شنوند . پریشانم ! هی نگاه می کنم به پشت سرم و سایه می تراشم از دیوارها . پر شده ام از نگاه آدم هایی که چطور از پله ها بالا دویده ام تا درها بسته نمانند . نمی بینند که نفس کم آورده ام و بریده ام از شدت انگشتانی که نشانم می دهند و یادشان نمی آید که شانه خالی کرده اند و رفته اند ، از آنها که دارند شانه خالی می کنند از تقویم گریه ها و خنده ها ، از تاریخ دلتنگی هاشان که بودم همیشه ، هر روز ، پای حرف هایی که جانم را تنها تر می کرد که نمی خواستم خیالم خالی باشد از حکومت دوست . من زنده ام که مؤاخذه شوم . زنده ام که زلزله ها را به گردن بگیرم و چاک چاک شوم . می خواستم دلتنگی کنم برایتان اگر نبودم ، اگر نبودید . می خواستم از این روزگار نفرین شده کنار هم جان سالم به در ببریم اما انگار کسی نقطه ها را جا به جا کرده است . انگار بادهای موسمی کار خودشان را کرده اند که اینطور تکه هایم را به دندان گرفته اید و نمی دانید من تحت حمایت بادها هستم . من از کنار دیوارهای اربابی با زانویی تیرخورده آمده بودم که بگویم : بترسیم از کلمات وقتی که تیغ می شوند و بریده بریده می خواهندمان و حالا من ترسیده ام ، ترسیده ام که لکنت دارد تاریخ بیقراری هایمان را به حرف و حدیث می کشاند .

" به یاد آر

تاریخ ما بیقراری بود "

2/5/89

نامه ی دوم

معصومه داوودآبادی — Wed, 26 May 2010 21:06:10 GMT

می شنوی؟ این صدای سنج و دمام جنوب توست که پیچیده توی سرم و دارد تمام ورقها را یکی یکی بیرون می کشد.

من زیر خمسه خمسه ی کلمات و نگاه ها ایستاده ام، زیر ابروهایی که فخر می فروشند و نمی دانند زمین گردش بی تابش را از واژه های گداخته ی شاعرها وام می گیرد. من زیر خمسه خمسه ها ایستاده ام و دوام آورده ام مثل ِ اهواز ِ تو که ایستاد و دوام آورد، مثل کارون که دشتی می خواند و دوام می آورد...

اصلا بازی ِ قشنگی نیست که آدم را بگذارند توی پنج دری ها و خودشان را از پشت بام فراری بدهند. من توی "خانه ی عامری ها" گیر افتاده ام. توی حیاط های ممنوع و درختان قاجاری اش و نمی دانم چه وقت اتفاق می افتد. شاید این آخرین ضربه ها باشد:

"پاره سنگ بخور ای زن / پهلو به پهلو شو / و از گدازه ی دستهایش نترس..."

من نمی ترسم نه از گریه های پشت تلفن، نه از چشمهایی که خیانت می کنند و راست راست توی خیابانها راه می روند، نه از این نامه ها که روسری خونی ام را نشانت می دهند و تو نمی دانی پاره سنگ خوردن و نترسیدن چه اندوه شکوهمندی ست. نمی دانی که "شب بود و چکمه های نظامی / و زن که مسئله ای نیست / مثل لکه ی جوهر، دیوانه شد..."

این جنون را به دیوارهای ایران بگو، به آجرهایی که هر روز نفس های زن را بریده تر می خواهند، بگو که بادگیرها سربازان خوبی نبودند...

و این منم شقیقه ای که گلوله هایش را دوست دارد و تو چه می دانی که اینهمه سال قدم زدن توی خیابانهایی که برده ات می خواهد، نشستن میان آدمهایی که تنها ترت می کنند، اینکه فقط بگویند بنویس، از روی دست ما بنویس... و اینطور فراموش خانه ها ساختند از روح ِ زن، اینهمه نادیده گرفتن ها کجای تاریخ این خراب آباد نوشته شد؟

دیگر این چشمها گریه نمی فهمد یعنی چه؟ فقط به دورها خیره می شود و یادش می آید که خداحافظی نکرده و رفته است، که شکافتن این همه قبر به مردنش نمی ارزد. یادش می آید که " یه چیزایی به هرکدوم از پره هام ویلونه" که "پنکه فاتحه نه بلده" که دوباره آمده ام جنوب کنار نخل موهایت باشد که " از این جغرافیا بیرونم نکنی" و من که آرام نمی شوم دیگر و من که تکه هایم را روی ریل قطارها جا گذاشته ام را کنار مویه های بختیاری ات پناه دهی.

معصومه داوود آبادی

29 / 2 / 1389

اراک

نامه ی اول

معصومه داوودآبادی — Sat, 30 Jan 2010 20:27:35 GMT

برای خواندن متن کامل نامه روی ادامه مطلب کلیک کنید

به نام خدا

این نامه ای ست برای محسن و میثاق بوالحسنی، برای زهرا ملوکی، برای حامد خدادادی، برای همه ی آنهایی که از زخمهای روحشان با من حرف زده اند و برای او که.....

محسن در یکی از نامه هایش را نوشته بود: "با این نصف صورت بگو کجای زمین بایستم؟؟!"

حالا من ایستاده ام روی این زمین لعنتی، توی این شهر لعنتی و هرچه پاهایم را محکمتر می چسبانم به خاک، بیشتر ته دلم گود می شود.

حالا من ایستاده ام با صورتی در هم و برهم که هرچه فکر می کند فقط گریه بوده است توی سرگذشتش. صورتی که حتی یک لبخند را نمی تواند کامل کند. می ترسم، هی ناخن می کشم روی دیوارهایی که هرشب با هروله شان از خواب می پرم، دست می برم توی سایه ها و با آنها از سر درد های مداوم حرف می زنم از دایره هایی که توی سرم دور می گیرند، از این سکوت که دارد خفه ام می کند، از این سکوت که دارد خون می کند....

من با همین صورت، با همین موها که گره زده ام به درختان توی حیاط، با همین لبهای بی لبخند بی سرزمین، با همین گریه های بی دلیل و با دلیل، کنارتان به زندگی رسیده ام و نمی دانم اگر نبودید چگونه میان این زمستانها.... چقدر میان این زمستانها تنهاتر بودم.... می ترسم و بو می کشم مثل همان روزها که " عرق می ریختم / گریه می کردم / می خوردم به پله های آخرین روز... " و بو می کشیدم، " موهایم را بو می کشیدم / محض اطمینان..." و آنقدر خسته ام که نه شانه می خواهم نه می خواهم شانه باشم برای کسی.

می دانم که می دانید چه حس ِ سوراخ سوراخی ست که آدم اینطور در خود مچاله شود و پنجره نخواهد نفس کم بیاورد و تپشهای شدید قلبش را از چشمهایش بیرون بریزد.

من خودم را کشیده ام بیرون از اجتماع پریده رنگ آدمهایی که نمی دانم دوست داشتنشان چقدر واقعی است و این کلمات یکبار مصرف را برای چند نفر دیگر مثل من خرج کرده اند، آنهایی که از دیوار کشیدن دور آدمها، از اینکه حصار باشند، از این خفه کردن ها لذت می برند. خودم را بیرون کشیده ام و ایستاده ام کنار شما که اینهمه سال ساییده شدن روحم را توی خیابانهای این شهر دیده اید.

همیشه بوده اید، دستم را گرفته اید و بلندم کرده اید تا دوباره به خدای خوب که روی پشت بام خانه قدم می زند سلام بگویم. شما هستید اما من همیشه غریبم، همیشه تکه های سوخته ای از من را باد، بلند کرده است و به جایی دور می برد...

از هر طرف نرفته به بن بست می رسیم

نفرین به روزگار من و روزگار تو

این روزها که میان این همه سبز و سرخ، این همه خون و خفگی دست و پا می زنیم، این روزها که زمین، چیزی نیست جز خوابهای میله میله در چنگال امپراتورانی کبوتر باز، چطور می شود محکم ایستاد و نترسید؟ چگونه می شود گریه نکرد؟ این روزها که مویه و مرثیه کم کم دارد شناسنامه ی این مردم می شود ما با صورتهای نیمه کجای زمین باید بایستیم که متهم نشویم به خیلی چیزها؟! ... پس کی زاویه ی امن ات را نشانمان می دهی مرگ؟؟

من خسته ام و دارم به جاده ها فکر می کنم، به ایران که " جاده های زیادی دارد برای مردن" .....

از اینجا به بعد را تو بخوان که از گیسو بران مداوم من بی خبری، که نمی دانی تلف شدن هزاران قطعه درنا را به اطلاع جنوب رساندن یعنی چه؟ که بوی مخدر خیابانهای بی درخت را نمی شناسی و شاید آنقدر خسته ای که نمی دانی "این ضایعه ی جبران ناپذیر/ این بیمارستان خصوصی/ این دختر سردسیر..." فقط زیر سقف کلمات زنده است و مگر مسئول کلمه بودن چیز کمی ست؟!...

از این به بعد را فقط تو بخوان

...............................................................................................................................

.....................................................................................................

.................................................................

.......................................................................................................................................................................................................

............

......................................................................

معصومه داوود آبادی

23 / دی ماه / 1388

اراک